سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
68
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
محسوب شده كه مستلزم و موجب ثبوت حدّ مىباشد . قوله : امّا مطلقا : يعنى چه در حصور اصحاب شهادت دهد و حدّش بزنند و چه در غياب آنها كه با تراخى حاضر شوند . قوله : بعد ذلك : يعنى بعد از شهادت اوّل . قوله : كالسّابق : يعنى همانطورى كه شرط در سابق يعنى شاهد اولى مفقود بود و مقصود از شرط اجتماعشان در وقت اداء شهادت است . متن : و لا يقدح تقادم الزنا المشهود به في صحة الشهادة للأصل و ما روي في بعض الأخبار من أنه متى زاد عن ستة أشهر لا يسمع شاذ . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : در صحّت شهادت قدمت زنا قادح و مضرّ نيست . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اين است كه اگر عمل فحشاء و زنا در ازمنه قبل مثلا ده سال پيش اتفاق افتاده و اينك شهود به آن شهادت مىدهند اين فاصله زمانى و دور بودن زمان وقوع فعل مضرّ نبوده و مانع از صحّت شهادت نمىباشد و دليل ما بر اين حكم اصل مىباشد . و مقصود از [ اصل ] اصالة صحة الشهادة است چه آنكه اصل اوّلى در شهادت عادل تأثير و صحّت آن مىباشد . و امّا اينكه در برخى از اخبار اين مضمون وارد شده : اگر زمان وقوع فعل از شش ماه گذشت شهادت بر آن گوش داده نمىشود . بايد بگوئيم : اين روايات و اخبار شاذ و بر خلاف قاعده ميباشند .